Podstawy radiestezji. Jak zacząć i czego potrzebujemy

Radiestezja jako zjawisko fizyczne pojawiła się w latach 30.XXw. za sprawą francuskiego księdza radiestety Abbe Alexis Bouly. Nazwa zjawiska pochodzi od łacińskiego terminu radiatio – promieniowanie oraz greckiego aesthesia, czyli wrażliwość, odczuwanie. Współcześnie radiestezja stanowi jedną z metod badań opartych na wrażliwości człowieka, jego zdolności odczuwania subtelnych energii emitowanych przez różnego rodzaju materię. Może ona znajdować się głęboko pod ziemią, na ziemi, ale też w wodzie, atmosferze czy kosmosie.

Radiestezja zajmuje się zatem badaniem oraz poszukiwaniem promieniowań, badaniem wzajemnych oddziaływań roślin i człowieka, cechami oddziaływania radiacji na człowieka i organizmy zwierzęce. W 1968r. radiestezja została uznana za naukę i wpisana do rejestru UNESCO. Jako dziedzina psychotroniki stanowi naukę o świadomej recepcji różnego rodzaju wibracji i przekształcaniu ich, za pomocą reakcji biologicznych radiestety, we wskazania specjalnych przyrządów, jakie posiada zawsze przy sobie radiesteta, czyli różdżki i wahadła.

Zastosowanie radiestezji

Pracę radiestety wiąże się przede wszystkim z czynnością poszukiwania ujęć wody, cieków wodnych obecnych w miejscach, które powinny służyć odpoczynkowi czy surowców naturalnych. Jednak wielu radiestetów samodzielnie poszerza swoje kompetencje i podejmuje się np. diagnozowania chorób, doboru leków, tworzenia ukierunkowanych diet, poszukiwania obiektów archeologicznych, poszukiwania zaginionych osób oraz doboru pracowników do firmy. Ponieważ użycie wahadełka nie wymusza pracy w terenie, radiesteta, według tej teorii, może pracować z mapą, rysunkiem topograficznym czy ze zdjęciem.

Jak zostać radiestetą ?

Zgodnie z oświadczeniem Ogólnopolskiego Konwentu Cechów Radiestetów i Bioenergoterapeutów osoba pragnąca pracować zawodowo jako radiesteta i czerpać z tego dochody powinna przede wszystkim posiadać określone predyspozycje. Następnie musi przejść wnikliwe szkolenia i kursy. Proces nauki powinien trwać minimum jeden rok. Potem, zgodnie ze strukturą cechów, musi zdać egzamin na czeladnika, następnie pracować w zawodzie przynajmniej trzy lata i na koniec może przystąpić do egzaminu państwowego na mistrza. Każda osoba korzystająca z usług radiestety ma prawo zapytać go o kwalifikacje i poprosić o okazanie dyplomu.

Kurs, w jakim powinien wziąć udział przyszły radiesteta składa się zawsze z części teoretycznej oraz praktycznej i zwykle obejmuje:

• wprowadzenie do przedmiotu nauczania oraz zarys historyczny
• zdefiniowanie podstawowych pojęć oraz technik stosowanych w dziedzinie radiestezji
• część praktyczną, polegającą na przyswojeniu umiejętności posługiwania się przyrządami radiestezyjnymi
• objaśnienie podstawowych i najważniejszych założeń związanych z praktyką zawodu
• kluczowe pojęcia i definicje oraz weryfikację predyspozycji przyszłego radiestety, sprawdzenie jego zdolności radiestezyjnych
• przygotowanie do pracy z różdżką i wahadełkiem, w tym  zasady BHP
• prawa, zasady oraz najczęstsze błędy jakie popełnia się podczas pracy z wahadłem
• omówienie i praktyka pracy z wybranym sprzętem radiestezyjnym w działaniach terapeutycznych
• podstawy teleradiestezji, rozpoznawanie oraz praca ze świadkiem
• praktyczne aspekty pracy radiestety w terenie

Umiejętności nabyte podczas kursu na radiestetę muszą zostać wzmocnione wieloletnią praktyką i doświadczeniem. Z jednej strony ogromne znaczenie mają indywidualne predyspozycje przyszłego radiestety, z drugiej doświadczenie nabywane z czasem oraz specjalizacja w wąskiej dziedzinie nauki.